از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی میکنند

 و

 بر حسینی میگریند که آزادانه زیست...

                                                                                    (دکتر علی شریعتی)

آری دوست داشتن زیباست

آری با هم بودن زیباست

آری من و تو ما شدیم

عاشقی زیبا شدیم

یادت هست آمدی و گفتی که بی تو من نیست می شوم٬

یادت هست که گفتی تا همیشه با تو می مانم٬

یادت هست که گفته بودی عشقه من تنهایم نذاری٬

آه چه زیبا بود با هم بودنمان

آه چه زیبـــــــا بود با هم بودنمان

چه روزایی که می گفتی تو نباشی  میخوام دنیا نباشه

چه روزایی که با نبود من اشکها ریختی

چه زیبا بود روزهایی که میگفتی دوستت دارم

چه زیبا بود روزهایی که گفتی به همه بگو که دوستت دارم

آه چه زیبا بود لحظه هایمان

آه چه زیبــــــــا بود لحظه هایمان

کجایند دوستت دارم هایت؟

کجایند عشق من عاشم باش گفتن هایت؟

کجایند آن همه حرفهایی که میگفتی شیلایه من کنارم باش؟

کجایند آن اشک هایی که از دوری من میریختی؟

آه چه زیبا بود زندگی با تو

آه چه زیبــــــــا بود زندگی با تو

حال من و تو ما نیستیم

اشکهایت برای من نیست دیگر

دوستت دارم را به شیلایه خودت نمیگویی دیگر

اینکه میگفتی نباشی من نیستم چه شد پس؟

چرا با اون صدای آرام و مهربانت صدایم نمیکنی دیگر؟

چه اشکهایی من در فراق تو ریختم

یادت هست که میگفتی زلیخای منی؟

آری زلیخای تو دیگر توان دیدن ندارد

نمیخواهی ببینی از دوریت چه بر من گذشته؟

چه بگویم از این دل شکسته

چه بگـــــــویم از این دل شکسته

این رسم دنیاست که من و تو ما نشدیم

شاید اشتباه من بود که من و تو ما نشدیم

شاید تو.....

من و تو ما نشدیم اما عشق من ماندی

     ...

             ...

در ذهن نیافرینمت میمیرم...
            از شاخه اگر نچینمت میمیرم....
                        ای عادت چشمهای بی حوصله ام....
                                      یک روز اگر نبینمت میمیرم........

هر قصه یک ترانه
                     هر ترانه خاطره ای دیگر
                                               هر عشق یک ترانه ی بیدار است
.........
....... من شعر مینویسم
تو با ترانه های عاشق من، عاشق
تو با ترانه های تشنه ی من ، دریا
                                         بر پنج خط ساز سفر، زخمه می شوی
تو گریه می کنی
تو لحظه های شعر مرا،ر خویش تجربه می کنی
                                    یعنی مرا در بدترین و بهترین دقایق بودن تکرار می کنی
یا با ترانه های من بر لب
                      در مصاف جلا دان به مسخ خویش می شتابی
 یعنی که با منی
                      دیروز
                            امروز
                                  تا هنوز و همیشه...
آیا زبان مشترک این نیست؟
                         آن زبان تازه که میگفتم؟
                                                     آیا زبان مشترک این نیست؟
 

لیلی, خودش را به آتش کشید.

خدا گفت: زمین سردش است. چه کسی می تواند زمین را گرم کند؟

لیلی گفت: من.

خدا شعله ای به او داد. لیلی شعله را توی سینه اش گذاشت.

سینه اش آتش گرفت. خدا لبخند زد. لیلی هم.

خدا گفت شعله را خرج کن. زمینم را به آتش بکش.

لیلی خودش را به آتش کشید. خدا سوختنش را تماشا می کرد.

لیلی گر می گرفت. خدا حظ می کرد.

لیلی می ترسید. می ترسید آتش اش تمام شود.

لیلی چیزی از خدا خواست. خدا اجابت کرد.

مجنون سررسید. مجنون هیزم آتش لیلی شد.

آتش زبانه کشید. آتش ماند. زمین خدا گرم شد.

خدا گفت: اگر لیلی نبود, زمین من همیشه سردش بود.